Met een kopje thee in mijn hand zit ik naar buiten te turen. Ik mijmer wat en laat mijn gedachten komen en gaan, zonder ze vast te houden. In onze op actie gerichte maatschappij zijn deze momenten van stilte vaak zeldzaam, en juist daarom zo helend voor je ziel.

Misschien herken je dit wel. Je komt aan op je vakantiebestemming. Het is een nieuwe omgeving en de inrichting van je verblijf is anders dan thuis. Thuis heeft alles een vaste plek; hier (nog) niet. Ineens moet je nadenken over hoe je je dagelijkse routines vormgeeft.

Ooit was ik betrokken bij een dansvoorstelling, waarbij de danseressen haarfijn vertelden hoe ze een bepaalde beweging uitvoerden. Bijna tot op het vermoeiende af beschreven ze bijvoorbeeld hoe ze liepen: "Ik zet nu mijn linkerhak voor mijn rechtervoet neer en rol mijn linkervoet af tot aan mijn tenen." Gelukkig hoeven wij niet over alles op die manier na te denken; veel doen we gewoon op de automatische piloot.

Precies tussen Oud en Nieuw was ik 66 dagen aan het schrijven in mijn dagboek. Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik heel soms een paar dagen heb overgeslagen sinds ik hiermee ben begonnen. Zoals het dagboek aangeeft, zijn 66 dagen een mijlpaal. Immers, nu is het schrijven in het dagboek een geïntegreerde gewoonte geworden in mijn leven. Er is tot nu toe geen gewoonte geweest, die ik heb willen toepassen in mijn leven, die ik zo intrinsiek gemotiveerd heb volgehouden.