Ooit was ik betrokken bij een dansvoorstelling, waarbij de danseressen haarfijn vertelden hoe ze een bepaalde beweging uitvoerden. Bijna tot op het vermoeiende af beschreven ze bijvoorbeeld hoe ze liepen: "Ik zet nu mijn linkerhak voor mijn rechtervoet neer en rol mijn linkervoet af tot aan mijn tenen." Gelukkig hoeven wij niet over alles op die manier na te denken; veel doen we gewoon op de automatische piloot.
Maar sinds ik herstel van mijn heupoperatie, kom ik dicht bij dat bewuste uitvoeren van elke handeling. Mijn hele leven lijkt wel in slow motion te gaan. Ik denk veel bewuster na over wat ik doe - of juist niet. Ik moet immers met krukken lopen en kan niets in mijn handen meenemen. Ik wil mijn heup niet forceren, niet vallen en geen verkeerde beweging maken. Daardoor kan ik op dit moment veel dingen niet, zoals het huishouden doen.
Beweging is belangrijk voor het herstel, maar rust minstens zozeer. Ik moet daarom oppassen dat ik niet te snel te veel wil doen. Wij mensen willen altijd maar vooruit. Voor ons gevoel moeten dingen vaak nog gisteren af zijn in plaats van vandaag. Op zich is daar niets mis mee; het zet aan tot actie en voedt onze ambities. Maar in deze herstelperiode besef ik dat ik te veel meega in de jachtigheid van onze maatschappij.
Nu móét ik vertragen en merk ik hoeveel energie het mij kost om zo gejaagd te leven. Ik ben benieuwd of ik deze vertraging straks kan vasthouden na mijn herstel. De komende periode wil ik dan ook onderzoeken hoe mij dat gaat lukken. Graag neem ik je mee in mijn bevindingen. Deze inzichten wil ik ook integreren in mijn coachsessies. Ik geloof namelijk dat vertragen een prachtige ingang is om dichter bij jezelf te komen.
Femke
