Even helemaal niets doen
Met een kopje thee in mijn hand zit ik naar buiten te turen. Ik mijmer wat en laat mijn gedachten komen en gaan, zonder ze vast te houden. In onze op actie gerichte maatschappij zijn deze momenten van stilte vaak zeldzaam, en juist daarom zo helend voor je ziel.
Ik nodig je uit om deze momenten bewust in je dag in te bouwen. Zoek een plek op waar je je rustig voelt. En belangrijk: dit betekent écht geen scherm. Leg je telefoon weg. Geen scrollen, geen prikkels, geen doen. Alleen zijn. Dit is mijn tweede tip voor leven in de vertraging.
Ik hoor je denken: "Dat vind ik best moeilijk." Dat is logisch. We zijn getraind om voortdurend “aan” te staan, om te presteren en te functioneren. Begin daarom klein. Misschien met slechts één minuut. Voel hoe het is om even niets te hoeven. Voor je geest is dit een moment van ademruimte; al dat constante verwerken van prikkels vreet namelijk energie. Het is een daad van liefde voor jezelf om die stroom even te onderbreken.
Je zult merken dat je na zo’n moment niet alleen meer helderheid in je geest ervaart, maar ook meer verbinding voelt met je eigen kern. Je komt terug in je kracht. Dus, nu je dit leest: durf je je telefoon neer te leggen? Pak dat moment. Voor jou.
Routine doorbreken
Misschien herken je dit wel. Je komt aan op je vakantiebestemming. Het is een nieuwe omgeving en de inrichting van je verblijf is anders dan thuis. Thuis heeft alles een vaste plek; hier (nog) niet. Ineens moet je nadenken over hoe je je dagelijkse routines vormgeeft.
Dit overkwam mij ook toen ik na mijn heupoperatie uit het ziekenhuis kwam. Ik moest thuis volledig opnieuw mijn routine vinden, samen met mijn man. Hij ondersteunt mij bij de dagelijkse verzorging. Daardoor voerde ik elke handeling bewuster uit, met de volle aandacht. Er was simpelweg geen ruimte om met mijn gedachten elders te zijn. Dit bracht me vanzelf in de vertraging.
Het af en toe doorbreken van je routine is dan ook mijn eerste tip om te leven in de vertraging. Er zijn talloze manieren om dit toe te passen. Denk bijvoorbeeld aan je vaste ochtend- of avondritueel. Breng hier eens variatie in. Je kunt ook een andere route naar je werk nemen, of probeer eens een stukje achteruit te lopen (met je aandacht erbij, zodat je niemand omver loopt ;-)
Het is leuk om hiermee te experimenteren. Je treedt zo buiten de
gebaande paden en doet de dingen net even anders. Misschien kom je hierdoor wel dichter bij wie je in wezen bent; bij wat jou authentiek maakt.
Benader het met een zekere speelsheid!
Leven in de vertraging
Ooit was ik betrokken bij een dansvoorstelling, waarbij de danseressen haarfijn vertelden hoe ze een bepaalde beweging uitvoerden. Bijna tot op het vermoeiende af beschreven ze bijvoorbeeld hoe ze liepen: "Ik zet nu mijn linkerhak voor mijn rechtervoet neer en rol mijn linkervoet af tot aan mijn tenen." Gelukkig hoeven wij niet over alles op die manier na te denken; veel doen we gewoon op de automatische piloot.
Maar sinds ik herstel van mijn heupoperatie, kom ik dicht bij dat bewuste uitvoeren van elke handeling. Mijn hele leven lijkt wel in slow motion te gaan. Ik denk veel bewuster na over wat ik doe - of juist niet. Ik moet immers met krukken lopen en kan niets in mijn handen meenemen. Ik wil mijn heup niet forceren, niet vallen en geen verkeerde beweging maken. Daardoor kan ik op dit moment veel dingen niet, zoals het huishouden doen.
Beweging is belangrijk voor het herstel, maar rust minstens zozeer. Ik moet daarom oppassen dat ik niet te snel te veel wil doen. Wij mensen willen altijd maar vooruit. Voor ons gevoel moeten dingen vaak nog gisteren af zijn in plaats van vandaag. Op zich is daar niets mis mee; het zet aan tot actie en voedt onze ambities. Maar in deze herstelperiode besef ik dat ik te veel meega in de jachtigheid van onze maatschappij.
Nu móét ik vertragen en merk ik hoeveel energie het mij kost om zo gejaagd te leven. Ik ben benieuwd of ik deze vertraging straks kan vasthouden na mijn herstel. De komende periode wil ik dan ook onderzoeken hoe mij dat gaat lukken. Graag neem ik je mee in mijn bevindingen. Deze inzichten wil ik ook integreren in mijn coachsessies. Ik geloof namelijk dat vertragen een prachtige ingang is om dichter bij jezelf te komen.
Pak eens wat vaker een pen
Precies tussen Oud en Nieuw was ik 66 dagen aan het schrijven in mijn dagboek. Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik heel soms een paar dagen heb overgeslagen sinds ik hiermee ben begonnen. Zoals het dagboek aangeeft, zijn 66 dagen een mijlpaal. Immers, nu is het schrijven in het dagboek een geïntegreerde gewoonte geworden in mijn leven. Er is tot nu toe geen gewoonte geweest, die ik heb willen toepassen in mijn leven, die ik zo intrinsiek gemotiveerd heb volgehouden.
Ik kom er nu achter hoe leuk ik het vind om te schrijven en eigenlijk dat ik dit ook altijd al zo heb gevonden. Ook het reflecteren op mezelf vind ik heel interessant, maar dat zou toch anders voelen als ik digitaal een dagboek zou bijhouden. Die pen vasthouden en die bewegingen over het papier maken heeft iets magisch en rustgevends. Ik begrijp wel dat mensen zeggen dat schrijven helend werkt. Sowieso beklijft alles wat je opschrijft veel meer; het resoneert dieper in je brein en lichaam.
Aan het begin van elke dag schrijf ik drie dingen op waar ik dankbaar voor ben. Dan beantwoord ik de vraag "Zo ga ik van vandaag een geweldige dag maken" en tenslotte schrijf ik een positieve affirmatie op. Aan het einde van de dag schrijf ik op wat mijn goede daad van die dag was, wat ik aan mezelf kan verbeteren en drie leuke dingen die ik heb meegemaakt.
Zo heb ik mooi een ochtend- en avondritueel, waarbij ik meditatief vooruit kijk naar de dag of terugblik. En ik leer hier heel veel van over mezelf. Ook als ik in een slechte bui ben, probeer ik toch de vragen te beantwoorden. Je ziet dan dat kleine gewone dingen, die je vaak voor lief neemt, je gelukkig kunnen maken.
Tip uit het "6-minutendagboek", dat ik gebruik: schrijf eens een brief aan jezelf in de toekomst. Beschrijf waar je jezelf dan ziet en hoe je leven er dan uitziet. Bewaar deze brief en open hem een jaar later na het schrijven. Ik ben benieuwd hoe je dit ervaart......